بسم الله الرحمن الرحیم
 
جغرافیای تاریخی خلیج فارس
 
خلیج فارس به واسطه ی اهمیت مهم جغرافیایی، تجاری، اقتصادی
 
 و نظامی خود یکی از کانون های اصلی تبادل فرهنگی در مشرق
 
 زمین محسوب می شود.
 
کهن ترین نامی که از خلیج فارس وجود دارد «نارمَرَتو» است که
 
 در کتیبه های آشوری بر جای مانده است. در کتیبه ای که از
 
 داریوش اول پادشاه هخامنشی در تنگه ی سوئز در مصر بر جای
 
 مانده، عبارت«درایه تیه هچا پارسا آئی تی» یعنی دریایی که از
 
 سرزمین پارس می رود یعنی همان خلیج فارس نام برده شده
 
 است. در دوره ی ساسانیان این دریای کهن را دریای پارس می
 
 گفتند. در بسیاری از منابع دست اول و قابل استناد یونانی و رومی
 
 نام خلیج فارس برده شده است. فلاویوس آریانوس(قرن دوم
 
میلادی)در اثر خود به نام شرح سفرهای جنگی اسکندر خلیج
 
فارس را «پرسیکون کاای تاس» نوشته شده است که ترجمه ی آن
 
 خلیج فارس است. استرابن جغرافی دان نامی یونان( قرن یکم
 
میلادی) از خلیج فارس با همین عنوان یاد کرده است. بطلمیوس
 
جغرافی دان بزرگ قرن دوم میلادی در اثر جغرافیایی بزرگ خود
 
 خلیج فارس را با عنوان«پرسیکوس سینوس» یاد کرده است.
 
همچنین مورخ مشهور رومی قرن اول میلادی«کوین توس
 
کورسیوس روفوس» خلیج فارس را به زبان لاتینی«آکواریم
 
پرسیکو» یعنی آبگیر فارسی خوانده است. سپس
 
اصطلاح«سینوس پرسیکوس» در بسیاری اززبان های زنده ی
 
 دنیا ترجمه گردید و همه ی ملت های جهان این دریای ایرانی را
 
به زبان خود، خلیج فارس می خوانند. در منابع جغرافیایی و
 
تاریخی اسلامی، مورخان و جغرافی دانان بزرگ جهان اسلام
 
خلیج فارس را با نام های «بحر فارسی» یا «البحر الفارسی» یا
 
 «الخلیج الفارس» یا «خلیج فارس» یاد کرده اند.
 
نویسنده: سرباز ولایت
 

نوشته شده در تاریخ جمعه 25 تیر 1389    | توسط: افسر جوان    |    | نظرات()